Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010


Λίγα λόγια...


Με λίγες σκόρπιες εκμυστηρεύσεις χαμένες στο βάθος των χρόνων, προσπάθησα να αποτυπώσω, στις άδειες, άσπρες σελίδες του υπολογιστή μου, εκείνη την ίδια ιστορία που είχε καταφέρει να καρφωθεί στη μνήμη μου και να με αναστατώσει. Εκείνο τον κόσμο τον τόσο μακρινό που λαξεύτηκε μέσα μου, χωρίς να μπορώ να τον διαγράψω.
Δεν ήταν και τόσο δύσκολο όσο περίμενα. Άλλωστε η γυναίκα που κάθισε απέναντι μου και μου διηγήθηκε στο σπίτι της στο χωριό, εκείνο το βροχερό πρωινό, το μπερδεμένο κουβάρι της ζωής της ήταν ένα πρόσωπο υπαρκτό, με μνήμες και συναισθήματα αναλλοίωτα στο χρόνο.
Θυμάμαι, ήμουνα τότε μόλις 14 χρόνων, όμως όλα εκείνα που μου διηγήθηκε καρφώθηκαν στην μνήμη μου τόσο ισχυρά που δεν μπόρεσα να τα ξεχάσω. Χρειάστηκαν, βέβαια, περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια για να αποφασίσω να τα γράψω, αλλά δεν έχει σημασία.
Η γυναίκα αυτή των 70 ετών τότε, που μου διηγήθηκε με τόσο πάθος την ιστορία της φυσικά δεν υπάρχει πια. Αφιερώνω όμως στη μνήμη της αυτό το βιβλίο γιατί μου εκμυστηρεύτηκε γεγονότα και καταστάσεις που πραγματικά είναι ικανά να συγκλονίσουν τους πάντες. Όσο για την ιστορία, λίγα έχουν αλλάξει από όλα εκείνα που μου κατέθεσε. Και αυτό γιατί κατά τη γνώμη μου βοήθησαν στο να δέσει καλύτερα.
Κατά τα άλλα, όμως, αυτό το βιβλίο που κρατάτε αυτή τη στιγμή στα χέρια σας είναι μια κατάθεση ψυχής. Της ψυχής μιας γυναίκας που έζησε σε ένα από τα ομορφότερα χωριά της Κύπρου, αγάπησε, πόνεσε, αρπάχτηκε βίαια, κακοποιήθηκε και υπέφερε τα πάνδεινα, ενώ το μονοπάτι που οδηγούσε στον δικό της παράδεισο, το μονοπάτι των ονείρων της περίμενε υπομονετικά την επιστροφή της.
Ελπίζω λοιπόν να το ζήσετε, όπως κι εγώ έζησα μερόνυχτα ολόκληρα που το έγραφα κάθε του στιγμή...


Μαρία Προδρόμου

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ta sixaritiria mou gia to neo sou vivlio Maria. Kathe epitixia. Anipomono na to diavaso. Eimai sigouros pos tha mou aresei opos kai ta proigoumena sou.

Manolis Eustathiou

Ανώνυμος είπε...

Καλοτάξιδο!!!! Ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου. Κάθε επιτυχία.

Γεωργίου Ελένη - Λευκωσία

Ανώνυμος είπε...

Agapiti Maria se euxaristoume pou mas taxideuveis me ta iperoxa vivlia sou. Na sai panta kala kai na sinexiseis na grafeis.Perimeno me anipomonisia to monopati sou gia na perpatiso ki ego s auto.

Xristiana Aristou apo Larnaka

Μαρία Προδρόμου είπε...

Μανώλη, Ελένη και Χριστιάνα μου, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Να είστε πάντα καλά.

Ανώνυμος είπε...

Χριστιάνα - Λάρνακα

Τα συγχαρητήρια μου για το 'Μονοπάτι"σου Μαρία μου. Είσαι μια εκπληκτικη συγγραφέας. Ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου και να περπατήσω κι εγώ μαζί του. Όλες τις επιτυχίες του κόσμου να έχεις κούκλα μου.

Μαρία Προδρόμου είπε...

Χριστιάνα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Να σαι καλά.

PandelitsaM είπε...

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ...

ΤΕΛΕΙΟ STORY...

Μαρία Προδρόμου είπε...

Ευχαριστω Παντελίτσα μου. Χαίρομαι που σου άρεσε